China vs. the United States: 'The Battle Lines are Drawn'

American President George W. Bush has sent Beijing a warning this week: it is time to embrace freedom. But the U.S. President must be careful, with Beijing 'bankrolling America's budget deficits' and cozying up to Washington's friends and foes in search of oil. Because, according to this editorial from NRC Handelsblad of The Netherlands: 'The battle lines are drawn; the battlefield is ready'

EDITORIAL

Translated By Jan de Nijs

November 17, 2005

NRC Handelsblad - The Netherlands - Home Page (Dutch)    

Former British Prime Minister Margaret Thatcher once said that foreign affairs are all about domestic interests, and George W. BushÌs trip to the Far East must be seen in exactly that light. The American President is visiting several countries, including China and Japan. Earlier he gave a speech in Kyoto in which he praised Japan, South Korea and Taiwan for their open and democratic societies. The Chinese had gotten a warning: your economy is growing and you are developing nicely; however, freedoms of speech, thought and religion remain elusive, according to Bush. On the flip side, he praised China for its efforts promoting peace between North and South Korea.

The President is putting some important stakes in the ground during this Asian trip. The struggle for economic dominance - and possibly political - will play out in this region. China and India are emerging economic superpowers; Japan is a superpower already, and is starting to manifest itself in regional politics. Bush is praising his allies so that Beijing can properly assess the extent of AmericaÌs sphere of influence. China is BushÌs ultimate political and economic focus.

The importance of China for the U.S. economy and the role of the Chinese as co-bankrollers of American budget deficits, make it necessary for Bush to tread carefully. China can no longer be dealt with using the usual dictatorship and human-rights jargon of a bygone era. Mutual economic interests are so overpowering and intertwined that the word "restrained" has crept into the dialogue. A clear conflict over Taiwan, for example, may well work to the disadvantage of both Beijing and Washington.

Still, China reacted with clear irritation when Bush praised free and open Taiwan. China doesn't allow foreign interference into what Beijing sees as an internal affair over a Ïrenegade province.Ó

The PRC's Congress of People's Deputies adopted an anti-secession law earlier this year [READ IT] that declares there is only one China in the world and that Taiwan is an inseparable part of it. Reunification between China and Taiwan is now driven by the force of law. Because Article 1 of the law talks immediately about Ïthe fundamental interest of the Chinese State,Ó it is clear that Beijing is keeping all its options open, even less peaceful ones.

Taiwan is only one of the potential flashpoints in the complicated relation between the United States and China. ChinaÌs energy supply is another. There too, interests are complicated and intertwined. China needs oil to keep its economy going, and is forging closer ties with both U.S. allies (Indonesia for example) and U.S. adversaries (Iran). And it is going to extremes to take over oil assets - even inside the United States - in a strategic bid to infiltrate the free market with state-owned oil companies.

The two superpowers are clearly haggling. Taiwan seems to be the make-or-break issue, with U.S. policy rightfully based on the reality of conditions on the island State. For now, mutual interests are preventing an escalation. But because the geopolitical status quo may change any day, there is good reason to be on the alert. The battle lines are drawn; the battlefield is ready. The only thing missing are troops, and it better stay that way.

Dutch Version Below

Strijdtoneel: Verre Oosten

17 november 2005

Buitenlandse politiek gaat over binnenlandse belangen, heeft de Britse premier Margaret Thatcher eens gezegd. In dat licht moet de reis naar het Verre Oosten van George W. Bush worden gezien. De Amerikaanse president bezoekt dezer dagen onder andere China en Japan. Gisteren hield hij in het Japanse Kyoto een toespraak waarin hij Japan, Zuid-Korea en Taiwan prees voor hun open en democratische samenlevingen. De Chinese politieke leiders kregen een waarschuwing. De economie van hun land groeit en de welvaart neemt toe, maar de vrijheid om er te zeggen, te denken en te geloven wat men wil, vindt Bush ondermaats. Maar lof was er ook, vooral voor de Chinese inspanningen inzake het vredesoverleg tussen Noord- en Zuid-Korea.

De president slaat met zijn Aziatische reis een paar belangrijke piketpalen in de grond. De strijd om de economische hegemonie - en wie weet de politieke - zal zich deels hier afspelen. China en India zijn opkomende economische grootmachten; Japan is dat al en begint zich intussen politiek in de regio te manifesteren. Bush prijst zijn bondgenoten zodat Peking de reikwijdte van de Amerikaanse invloedssfeer kan zien. China is het land waar het voor Bush politiek en economisch om draait. Het belang van China voor de economie van de VS en de rol van de Chinezen als co-financiers van de Amerikaanse begroting maken dat hij op eieren loopt. China kan niet langer in het gaharnaste jargon van weleer worden gekapitteld over dictatuur en mensenrechten. De wederzijdse economische belangen zijn zo groot en verstrengeld dat er omzichtigheid in de dialoog is gekomen. Een openlijk conflict, over Taiwan bijvoorbeeld, zou zowel Peking als Washington slecht uitkomen.

Toch reageerde China gisteren geprikkeld op Bush' lof voor het vrije Taiwan. Het duldt geen buitenlandse inmenging in wat de Chinese autoriteiten als een binnenlandse aangelegenheid zien. Voor Peking is Taiwan een 'afvallige provincie'. Het Chinese Volkscongres nam dit voorjaar een anti-afscheidingswet aan die in onversneden taal duidelijk maakt dat er slechts »»n China in de wereld bestaat, en dat Taiwan daar een onvervreemdbaar onderdeel van is. Hereniging van China en Taiwan is nu wettelijk vastgelegd. Dit zou vreedzaam moeten gebeuren. Maar omdat in artikel 1 van de wet meteen al sprake is van de ,,fundamentele belangen van de Chinese staat'', mag duidelijk zijn dat Peking minder vreedzame middelen niet schuwt als daar aanleiding toe is.

Taiwan is slechts »»n van de potenti‘le conflicthaarden in de ingewikkelde Amerikaans-Chinese relatie. De energievoorziening aan China is een andere. Ook hier zijn de belangen tegengesteld »n verstrengeld. China heeft olie nodig om zijn economie draaiende te houden. Het haalt daarvoor banden aan met bondgenoten van de VS (Indonesi‘) en vijanden (Iran). En het doet alles om tot in Amerika toe olieconcerns over te nemen, daarmee de vrije markt strategisch infiltrerend met staatsoliebedrijven.

Tussen beide grootmachten woedt een onderhuids touwtrekken. Taiwan is het breekpunt, waarbij de VS terecht uitgaan van de realiteit van de eilandstaat. Wederzijdse belangen staan escalatie nu nog in de weg, maar omdat status quo in de geopolitiek geen gegeven is, is er reden voor alertheid. Het gevechtsterrein ligt er. Wat ontbreekt zijn de troepen, en dat kan maar beter zo blijven.