NRC Handelsblad, The Netherlands

Wolfowitz 'Must Go'

"Politically this is a difficult decision which can have an impact, particularly on European-American relations. But a fundamental stand on principle in this matter is necessary."

EDITORIAL

Translated By Meta Mertens

April 16 2007

The Netherlands - NRC Handelsblad - Original Article (Dutch)

Should Paul Wolfowitz resign as President of the World Bank?  That question continues to hang in the air after a weekend in Washington during which the determination of his fate was passed on to the Bank's governing board. Wolfowitz has become compromised in recent weeks since it became clear that, against the Bank's ethics rules, he interfered with work arrangements of his girlfriend, who also worked at the World Bank.

Is that enough cause for him to resign or be fired? To consider this, a little background must be outlined. Under Wolfowitz, the Bank has quite correctly begun a vigorous battle against corruption, both within the Bank and in countries where projects of the Bank and its funding are involved. Last fall, Wolfowitz' one-dimensional, tough and sometimes selective approach to this problem set him on a collision course with his Governing Board which is made up of representatives of Bank's shareholder-nations.

When that Governing Board, on the recommendation of the shareholder-nations - among which is The Netherlands - had to soften the already-sharp edges of the Wolfowitz policies, he had in fact already been damaged. That he now appears to have broken the rules on precisely the subject that he seeks to preach to others - particularly the developed countries - has placed him in a very weak position. His credibility and reputation of the institution that he leads have both sustained great damage. For him to stay on would only worsen matters.

The Netherlands has quite correctly has endeavored to channel more development aid through multilateral institutions like the World Bank, as an alternative to fragmented bilateral development aid. Now there is a question of whether European donor countries should continue to do so as long as Wolfowitz stands at the helm.

That the World Bank President is not popular among its staff is of lesser importance. Large organizations do not like change. When Wolfowitz' celebrated predecessor James Wolfensohn first became President and began to reorganize, he was not beloved either. However, questions should be asked about Wolfowitz method of creating a cabinet - a circle of confidants who stand outside the Bank's formal hierarchy but nevertheless run the show. It is also a group that played a role in his foray into Iraqi politics. As the neoconservative Deputy Defense Secretary after 9-11, Wolfowitz was the intellectual architect of the Bush Administration's war against terrorism and especially the invasion in Iraq. That past seemed to have been settled at the time of his appointment, but Wolfowitz dragged it along with him by bringing his old, political confidants to the World Bank.

This is about the functioning of the President of the World Bank and about his lost credibility. The World Bank's Governing Board must now decide the matter. Once outside the eye of a public media storm, this could lead to the matter loosening its meaning and might remain without consequences. Politically this is a difficult decision which can have an impact, particularly on European-American relations. But a fundamental stand on principle in this matter is necessary. Wolfowitz must go.

Dutch Version Below

Het uur van Wolfowitz

Moet Paul Wolfowitz opstappen als president van de Wereldbank? Die vraag blijft even in de lucht hangen na een weekeinde in Washington waarin het oordeel over zijn lot werd doorgeschoven naar het bankbestuur. Wolfowitz kwam de voorbije weken in opspraak nadat duidelijk was geworden dat hij zich persoonlijk, tegen de regels van behoorlijk bestuur bij de bank in, had bemoeid met de arbeidsvoorwaarden van zijn bij de Wereldbank werkzame vriendin.

Is dat genoeg om ontslag te nemen of te krijgen? Daarvoor moet de achtergrond van de zaak worden geschetst. Juist onder Wolfowitz is de Wereldbank een bevlogen strijd begonnen tegen corruptie binnen de bank en daarbuiten, in de landen waar projecten van de bank en de financiering neerslaan. Wolfowitz’ eendimensionale, harde en soms selectief overkomende aanpak van dit probleem bracht hem vorig najaar al in aanvaring met zijn bestuur, dat bestaat uit vertegenwoordigers van de aandeelhoudende landen van de Wereldbank. Toen dat bestuur op aanbeveling van de aandeelhouders – waaronder Nederland – de scherpe kanten van Wolfowitz’ beleid afsleep, was hij in feite al beschadigd. Dat hij nu de regels blijkt te hebben overtreden op precies dat onderwerp waarover hij de regeringen van met name ontwikkelingslanden de les moet lezen, plaatst hem in een zwakke positie. De geloofwaardigheid en reputatie van het instituut waarvan hij het boegbeeld is, hebben grote schade opgelopen. Aanblijven zou de zaak verergeren.

Nederland heeft zich er terecht voor ingespannen meer ontwikkelingshulp te laten lopen via multilaterale instellingen als de Wereldbank, als alternatief voor versplinterde bilaterale ontwikkelingshulp. Het is de vraag of de vooral Europese donorlanden daar nog warm voor lopen zolang Wolfowitz aan het roer staat.

Dat de Wereldbankpresident zich bij het personeel niet populair heeft gemaakt, is van minder belang. Grote organisaties houden niet van verandering. Toen Wolfowitz’ gevierde voorganger James Wolfensohn pas president was en met reorganisaties begon, was deze ook niet geliefd. Wel zijn vragen te stellen bij Wolfowitz’ neiging tot kabinetsvorming – een kring van vertrouwelingen die buiten de formele hiërarchie staan maar toch de lakens uitdelen en die een rol speelden in zijn vroegere Irak-politiek. Als neoconservatieve staatssecretaris van Defensie was Wolfowitz in de regering-Bush na ‘9/11’ de intellectuele architect van de oorlog tegen het terrorisme, en vooral van de inval in Irak. Dat verleden leek bij zijn benoeming te zijn afgehandeld, maar Wolfowitz heeft het met zich meegesleept door oude, politiek geprononceerde vertrouwelingen naar de Wereldbank te halen.

Het gaat hier om het functioneren van de president van de Wereldbank en om diens verloren geloofwaardigheid. Het Wereldbankbestuur zal zich nu over de kwestie moeten buigen. Dat zou ertoe kunnen leiden dat, eenmaal in de publicitaire luwte, de zaak aan betekenis verliest en zonder consequenties blijft. Politiek is het een lastig besluit, dat gevolgen kan hebben voor met name de Europees-Amerikaanse verhoudingen, maar een principiële opstelling in deze kwestie is noodzakelijk. Wolfowitz moet weg.

16 april 2007